Het tij keren
Persoonlijk stukje & daarna vooral praktische oefeningen
Van angst naar liefde.
Van machteloosheid naar eigen kracht.
Dat is de dans die we in ons eeuwige groeiproces steeds weer doen.
Na longcovid weer gaan werken vond ik heel eng en tegelijkertijd heel fijn. Want doen waar je goed in en gepassioneerd over bent, weer meedoen, is zo belangrijk voor herstel. Ik moest de afweging maken tussen rustig aan beginnen met werk dat me niet zo zou passen of drie dagen een stevige baan waar mijn hart in lag. Op het begin koos ik voor het eerste. Alleen ik merkte dat ik daarmee niet de kracht en levensenergie in mij aansprak. Toen ik solliciteerde voor de baan die ik wel wilde kreeg ik daar energie van. Ik knapte verder op.
Eenmaal begonnen moest ik de eerste drie weken inwerken op drie verschillende afdelingen. Omdat we daarmee samenwerkten. Ik sliep slecht, maar vond het wel leuk. Na mijn werk was ik bekaf en had fixe hoofdpijn, maar na twee dagen rustig aan doen was mijn lijf weer fit genoeg om te gaan sporten. Herstel was nou eenmaal een opbouwend proces vertelde ik mezelf. Die dagen vermoeidheid en hoofdpijn hoorden er op het begin ook bij. Inwerken was voor iedereen hoe dan ook al pittig genoeg, ook zonder covid. Routine vinden die voor jou werkt, op tijd pauze nemen, je niks aantrekken van verwachtingen van collega’s maar wel verbinding maken, nieuwe werkprocessen, acronymen (SMR = Stoppen met roken…. Hou toch op joh ;’) ) en je halverwege soms even een bedrieger voelen omdat je eigenlijk te moe bent om echt in functie te staan. De derde week inwerken op mijn eigen afdeling liep ik mezelf voorbij. Dat had een aantal redenen. De eerste reden is de meest verraderlijke. Ik vond het werk zo leuk dat ik niet doorhad hoe moe ik was en dus nam ik niet op tijd rust. De tweede reden was het werk te snel te goed willen doen. Een oud patroon, waar ik gedurende longcovid aan gewerkt had. Alleen nog niet had geïntegreert op de werkvloer. De derde reden was dat ik voelde dat ik de behoefte had om tussen gesprekken even 10 minuten te mediteren of te wandelen. Helaas werd dat niet goedgekeurd door de teamleider. Nou ja, ik had het in ieder geval maar geprobeerd.
Fysiek ingestort kwam ik na die derde week thuis. Ik wachtte, maar de symptomen trokken niet weg. Op dat moment moest ik een beslissing gaan maken. ‘Blijf ik doorwerken en hoop ik dat deze terugslag tijdelijk is? Of neem ik daarmee het risico dat ik op een later punt onderuitga en weer maanden moet herstellen?’
De onderstaande stappen hebben me hierbij geholpen. Inmiddels een aantal maanden verder weet ik dat het goed is geweest toen te stoppen. Het kostte me twee maanden om weer op een redelijk herstel niveau te komen. En nu ik heb kunnen ervaren dat werk nog een stap te ver was, heb ik pas echt vrede met het doen van vrijwilligerswerk. Daar mijn hart dan maar wat meer in zoeken en eromheen dingen doen die bij me passen.
———————————————————————————————————————————–
Hoe te beslissen in een beladen situatie:
- Allereerst niet ‘het systeem’ (the matrix haha) of ‘de ander’ laten bepalen hoe jij je leven leidt of vorm geeft. Dan kun je gaan kijken naar passende creatieve oplossingen.
Je kunt je ten alle tijden afvragen of een situatie wel bij je past.
The choice between a rock and a hard place: Heeft deze situatie in zijn basis een vruchtbare bodem, maar zijn er obstakels te overwinnen? Want je zal zien, dat als jij gaat doen wat goed is voor jou, de omgeving zich naar jou gaat vormen. Geloof je dit niet, experimenteer er eens een tijd mee. Kan geen kwaad.
Of is jouw situatie op dit moment in basis zo rot/niet passend, dat je weg moet?
Laat deze overweging echt even bezinken. Doorvoel dit. Laat angst niet beslissen, maar beslis vanuit je kracht. - Doorloop de cyclus van gezonde groei fase 1 en 2 (de fasen zijn niet statisch):
– 1. Accepteer waar je bent
NEEM RUST. Wat dat ook voor jou is.
En dan… Dare I say it… Misschien kan ik dit niet, misschien kan ik dit wel.
Het soms niet weten, is het begin van de waarheid op dat moment.
Als ik dit niet kan, vergaat de wereld dan? Zo voelt het misschien even, maar dat is niet zo. Er komt dan wat anders. Voor mij helpt het wel een soort oppervlakkig plan B te maken. Niet alles in detail uitwerken, maar gewoon iets waardoor je weet dat de bodem niet onder je uitvalt als plan A niet werkt. Dat helpt om plan A namelijk juist wel te laten slagen.
En verder… vertrouw. Hoe moeilijk het leven ook was, kwam er niet altijd hulp als je het echt nodig had? Vond je niet altijd een oplossing? Misschien niet gelijk. Trauma’s bestaan hè. Alleen alle obstakels zijn tijdelijk. Er komt altijd hulp of verzachting of een oplossing.
– 2. Doorvoel het en beweeg ermee
Ontlaad. Zoek stilte op. (Huil. Bel vrienden. Beweeg bewust fysiek (Yoga, Qigong, wandelen, fietsen, whatever). Mediteer. Ga de natuur in. Wat ook maar voor jou werkt.)
– 3. Pak je eigen kracht terug op & Keer het tij
Na ‘even niet weten wat te doen’ accepteren, komt het moment uiteindelijk dat je een keuze moet gaan maken. Anders kom je niet bij je kracht terug. Het gaat er hierom dat je de oplossing niet te ver buiten jezelf zoekt, maar dat jij hem in handen hebt. Jij bepaalt. Het begint met het warme gevoel in jezelf, met weer de mogelijkheden voelen en zien. Het begint met het bewust worden van wat je blokkeert en daar zachtjes aan mee aan de slag kunnen gaan.
Opties: 3.1 en 3.2:
3.1 Zoek oplossingen
Stel de vraag: ‘Wat als ik dit wel kan? OF Wat als deze beslissing zorgt dat ik me uiteindelijk opgelucht voel?’
Het kost veel meer moeite om de – kan ik niets- en – vind ik engs- om te zetten naar mogelijkheden, dan je open af te vragen of je het wel kunt. ‘Don’t problem solve, but Seek Solution’- A. Hicks.
3.2 Voel je weg naar de toekomst
‘Geduld is niet iets in passiviteit ondergaan. Het betekent voldoende vooruit kunnen zien om te vertrouwen op het eindresultaat van het proces. Wat betekent geduld? Kijken naar de doornen en de roos zien, kijken naar de nacht en de ochtend zien’ – E. Shafak
Bij behorende meditatie/visualisatie:
>> Deze is ook te doen op Youtube van Dr. Joe Dispenza <<
Ga ergens zitten waar je niet gestoord wordt.
Voel je lijf, je adem, je borst en buik bewegen, je bloed stromen.
Zie voor je hoe je toekomst eruit ziet, zoals jij dit zou willen.
Neem de tijd. Voel de verschillende stukken daarvan.
Veiligheid, tevredenheid, warmte, liefde, bewegingsvrijheid, licht, vreugde, kracht.
Ga nu even naar wat je voelt dat je daarin op dit moment blokkeert. Welke situaties en vooral welke gedachten over die situaties?
Ga dan weer terug naar je toekomst. Je bent open, je hart is daar open en je bent vervuld.
Pak een notitieblokje.
> Hoe zag de situatie eruit in 5 korte zinnen. Hoe voelde je je daarbij. Schrijf de gevoelens bij de zinnen.
> Welke blokkades kwam je tegen? Kreeg je daar al oplossingen voor? Zo niet, laat ze dan even. Door ze op te schrijven gaat je onbewustzijn er mee aan de slag en komen er antwoorden gedurende de dag(en).
– 4. Move the F*ck on
Er weer licht instaan en verder gaan. Op je hand schrijf je misschien wel ‘Easy does it’. Je doet wat je nodig hebt. Dat kan voorlopig alleen acceptatie zijn of zelfs al een beetje kunnen genieten van wat er wel is.
Blijf in verbinding met de enige plek waar je altijd veilig bent
Tenslotte. Ja echt. We hebben als mens zowel externe factoren als interne processen nodig. De truc is om je kracht niet weg te geven aan externe factoren. De enige basis waar je altijd op kunt vertrouwen en gaan staan, is die tussen jou en …. Je hoger bewustzijn… Liefde… God… het Universum… Geef er een naampje aan. Alles dat voelt als liefde of licht.
En dan is het een kwestie van kijken naar hoe je je kunt voeden met wat externe factoren. In balans. Je hoeft bijvoorbeeld niet nu al of constant een geweldige relatie te hebben, maar regelmatig contact maken met iemand waar je je echt goed bij voelt… Dat is misschien wel nodig.