Een gemeenschap
Wat betekent een gemeenschap voor jou? Wat vind jij er belangrijk in? Is het er genoeg op dit moment?
———–
Iedere keer dat ik naar een land ga met een collectivistische cultuur (saamhorigheid, zorg dragen voor elkaar) voel ik een gemis ten opzichte van de onze. Ik weet van een oud vriendinnetje die leefde in een zigeunergemeenschap, dat zo’n cultuur ook niet alles is. Families kunnen ontzettend verstikkend zijn, dorpsgenoten bemoeien zich met alles en vrienden die te (zelf)destructief zijn moeten ten koste van iedereen er maar bijgehouden worden. Goed, dus onze individualistische cultuur heeft zo zijn voordelen. Wij kunnen meer kiezen wie dichtbij komt en we kunnen toxische relaties op tijd van ons afzetten.
En toch… denk ik dat we in onze westerse cultuur soms iets missen dat eigenlijk van levensbelang is.
Deze week zag ik twee series waarin het thema ‘gemeenschap’ naar voren kwam. In de eerste serie ‘Fleischman is in trouble’ zijn drie vrienden van elkaar vervreemd en komen weer bij elkaar op het moment dat een van hen in scheiding ligt. Ze merken dat wanneer de partner wegvalt er eigenlijk alleen nog wat oppervlakkige vrienden en collega’s over zijn. Daar waar ze niet geaccepteerd worden voor wie ze werkelijk zijn en waar ze niet op terug kunnen vallen. Een van hen zegt wat pessimistisch: ‘Life is a process in which you collect people and prune them when they stop working for you. The only exception to that rule is the friends you make in college.’
In de serie ‘Rain Dogs’ vindt een gesprek plaats tussen Selby (een man met een antisociale persoonlijkheidsstoornis) en een oude perverse man genaamd Lenny. Ik vind daarin zo mooi naar voren komen wat het is dat er steeds mis gaat:
Selby: ‘Do you think it’s possible for us to be happy?’
Lenny: ‘How should I know? But if you find someone, anyone, something that makes you even remotely close to being happy… grab on to it, never let it go. But be on guard my friend, time slips away so f*cking fast.
Selby: ‘Yes the one minute you are pulling your n c*ck out to piss, the next someone has to do it for you.’
Lenny: ‘The problem is that by the time you learn that love is the most important thing, you have pushed away all the people that really meant something.’
Ik zie het om me heen en voel het door mezelf heen bewegen de afgelopen jaren. Het komen en gaan van mensen en de rol die we hier zelf in hebben. Laat daarbij voorop staan dat ik een heel trouw karakter heb en absoluut geprobeerd heb zo liefdevol mogelijk in mijn relaties te staan. Alleen in de praktijk is het gewoon niet altijd zo helder wat, wanneer, hoe te doen. Niet iedereen heeft de volgende stappen doorlopen, maar veel wel in meer of mindere mate:
Eerst willen we niemand kwetsen, niemand verliezen waar we om geven, zijn we bang zelf ook verlaten te worden. En dus doen we onszelf in relaties te kort. Vervolgens gaan we leren dat we grenzen moeten stellen. Mensen die ons pijn doen of te veel energie kosten zetten we buiten de deur. Alleen omdat zoveel van ons geen idee hebben hoe grenzen stellen of liefde eigenlijk werkt, maken we soms onhandige keuzes. De manier waarop we afstand nemen van de ander en hoe ver weg we iemand zetten. Ik denk dat iets in ons zo graag gelukkig wil zijn, dat we bang zijn dat mensen die ons wat meer energie kosten ons tegenhouden.
Terwijl we allemaal op het punt kunnen komen dat wijzelf de mensen om ons heen wat meer energie kosten. Of dat nou door een scheiding is, ouderdom, mentale problemen, ziekte of WAT DAN OOK. We zijn kwetsbaar als mens en liefde is wat ons overeind kan houden als de rest wegvalt.
Toen mijn opa in zijn laatste jaren zat, ben ik daar voor mijn gevoel te weinig naartoe gegaan. Hij was voor mij een van de belangrijkste mensen uit mijn leven. Ik was bezig met studeren, ik had eindelijk geen depressie meer en wilde voluit leven. Ik had vriendschappen op te zetten en een fundament voor mezelf te maken. Iedere week naar hem toe gaan voelde als te veel. Inmiddels heb ik mijn studie behaald, mooie ervaringen opgedaan en gereisd. Dat is me veel waard. Van de vrienden die ik toen maakte en waar zoveel energie in is gaan zitten… is wel nog maar een handjevol over. En waar ben ik nu? Herstellende van longcovid en in zekere mate dus tijdelijk afhankelijk van een aantal mensen om me heen. Wat telde eigenlijk het meest zo terugkijkend? Het opdoen van mooie ervaringen? Absoluut. Het veiligstellen van mijn eigen fundament? Absoluut. Het manisch bezig zijn met zo snel mogelijk zo gelukkig mogelijk te zijn door alle ballen hoog te houden in mijn leven? Nee, die telde dus niet. Want ALLE SITUATIES ZIJN VERGANKELIJK.
De liefde van mijn opa echter, voedt mij tot op de dag van vandaag. Maakt dat ik weet dat ik het waard ben om van gehouden te worden en dat mijn hart groot genoeg is om dat weer door te geven aan anderen. Het geeft niet dat het zo is gegaan. We moeten kunnen leren hoe in een gemeenschap te functioneren en de mensen die echt van ons houden, begrijpen dat.