(Zelf)Compassie
Een baan als behandelaar in de verslavingszorg. Dat leek me al jaren een hele leuke baan, waarbij ik wist dat ik er goed in zou zijn. Helaas was het na longcovid nog te snel te veel. Na drie weken kreeg ik een terugval in mijn herstel. Daarbij liep ik tegen een onderliggend thema aan: Té veel trots. Want voorlopig ging ik dus onder mijn niveau werken of vrijwilligerswerk doen. Voor mezelf zou ik daar wel uitkomen met genoeg rust. Alleen dat weekend had ik een feest van mijn oom en tante, omdat zij 30 jaar gelukkig getrouwd waren. Ik wilde daar graag bij zijn. Deel blijven uitmaken van mijn familie en gewoon mee blijven doen hoe dan ook. Ik zat in een prachtige tuin, met mijn welgestelde tantes en ooms, mijn nichtjes die bijna allemaal bezig waren met hun master aan de universiteit en vooral mensen die voor mij gewoon gelukkig overkwamen. Ik gunde het hen zo. Ik wist ook dat zij mij het beste gunden. Daar geen probleem. Alleen het daar zitten. Zoveel pijn in mijn lijf en nauwelijks in staat mee te doen door uitputting. Dat maakte het heel erg lastig dingen te relativeren. Ik verviel in gevoelens en zienswijzen van mijn verleden. Op dat moment zag ik mezelf als het zwarte schaapje van de familie. Zoveel zelfontwikkeling, ziekte, eindelijk succes behalen en dan voor het echt had kunnen settelen al moeten stoppen. Ik was beschaamd, verdrietig en boos. Ik kon me niet oppervlakkig groothouden door me te verstoppen achter extern succes. Wat ik een aantal mensen daar natuurlijk gewoon ook zag doen. Daar was ook niet echt iets mis mee vond ik. Jezelf even off the hook laten. Je oppervlakkige masker naar de buitenwereld, het ego, je even laten beschermen. Uiteindelijk zou het beter zijn als dat niet nodig was natuurlijk. Pfoe, zoveel beter voor iedereen. Alleen daar zijn we gewoon niet van de een op de andere dag. Groei kost tijd en energie. En by god neem dat ook serieus.
Eenmaal thuis realiseerde ik me dat dit moment toch nodig was geweest. Blijkbaar had ik nog wat op te ruimen in mezelf en daarom ontstond dit. Zonder wrijving geen glans. Dat masker waar ik me zo graag even achter had verstopt, had mij meer gevangengehouden dan ik dacht. Dat is wat er vaak gebeurt bij mensen. Het ego is altijd ergens aanwezig. Deels om ons te beschermen in het moment omdat de wereld nu nog te hard is. Deels zal het ego ons schaden als we te veel gaan geloven dat het nodig is om ons te verstoppen. Dat we zonder dat masker, zonder extern succes, niet goed genoeg zouden zijn. Terwijl feitelijk, zijn we allemaal kwetsbaar ons hele leven lang. Moeten we ons dan schamen of niet meer van onszelf houden als we sh*t meemaken? Moeten we onze eigenwaarde baseren op wat anderen vinden? Anderen die of te weinig van ons weten of er niet genoeg om geven om ons te begrijpen. Nee natuurlijk niet. Juist niet. (Zelf)Compassie. Daar ligt de waarheid altijd. Bekijk welke situatie dan ook vanuit daar, vanuit liefdevol bewustzijn en je zal zien dat je blik verruimd. Spreek je het woord ‘kompas’ lekker op z’n plat Rotterdams uit en je krijgt ‘compassie’. De wegwijzer van ons hartbewustzijn.