Lichter leren leven
Twee praktische inzichten.
1. Walking on sunshine
Een astroloog vertelde mij ooit dat het mijn missie was te leren spelenderwijs door het leven te gaan. Hij vertelde daarbij dat dit misschien klonk als een leuk vooruitzicht, maar dat zo’n missie juist gegeven wordt aan mensen die ontzettend vastzitten in een keurslijf. Mezelf ervan ontdoen zou zo makkelijk nog niet worden. Terugkijkend kan ik me vrij goed vinden in wat hij vertelde. Voor dingen echt mis gingen was ik een vrij kind. Ik was zó energiek en nieuwsgierig, dat mijn moeder me aan een tuigje had zitten voor mijn eigen veiligheid. De jaren erna begon ik te imploderen en werd een stil en bang kind. Toch hoorde ik iets groters in mezelf regelmatig op de achtergrond zeggen ‘wacht, er komt een moment dan breek je uit’. Dat heb ik op verschillende manieren en in verschillende fases al gedaan. Op dit moment ben ik bezig met het opzetten van mijn eigen coachingspraktijk. Voor de website moest ik formuleren wat mijn missie was in het coachen: ‘Spelenderwijs leren leven, lichter leren leven.’ Alleen omdat ik niet de volgende hypocriete welzijnswerker wilde zijn, moest ik me wel even afvragen in hoeverre mij dat zelf eigenlijk al lukte.
Dus welke delen van mij mogen nog lichter leren leven? Stukjes controledrang, (zelf)veroordeling, piekeren, angst voor de toekomst… Oké en wat zet ik daar dan tegenover? Flexibiliteit in het nu, (zelf)compassie, eenvoud en vertrouwen. Met deze woorden ben ik de afgelopen jaren al flink aan de slag gegaan. Goed goed, maar nu nog lichter. Hoe kan ik bij welke situatie dan ook het bewustzijn van ‘spelen’ oproepen? Je weet wel, dat als er iets k*ts gebeurt, het ineens voelt alsof de zon gaat schijnen en je denkt ‘ow ja, zo kan het ook’. Nou dus heel eenvoudig: ‘Hoe kan het lichter?’ En dat mezelf door de dag heen steeds weer afvragen. Het is oprecht verrassend welke nieuwe mogelijkheden ik begin te zien, welke onnodige discussies ik laat liggen en hoeveel ik steeds opnieuw kan waarderen in het moment.
2. Je eigen kruis dragen
Mijn vriend en ik hebben regelmatig gesprekken over wat ‘realistisch kijken’ inhoud. Hij doet soms een uitspraak die inderdaad de werkelijkheid laat zien, zonder enige verbloeming. Dat geeft hem een gevoel van veiligheid. Ik heb hem uitgelegd dat je met je zienswijze invloed hebt op de werkelijkheid. Deze is niet zwart of wit. Zodra jij je focust op het stuk dat pijnlijk is, wordt dat ook groter. Zodra jij je focust op de liefde die er is en de mogelijkheden die er zijn, worden die groter. Ergens weet hij dat ook wel, maar zoiets verander je niet zomaar. Het is als mens ook niet altijd makkelijk naar de wereld te kijken, zonder je te verstoppen van dat wat wring of aangepakt moet worden. Óf juist te kijken zonder jezelf kwijt te raken in zorgen of somberheid. Ik verlies mezelf ook nog regelmatig net iets meer dan nodig is in het laatste vind ik. Wat kan ik daar dus nog meer mee?
Ik moest terugdenken aan wat een van de hooggevoelige coaches die ik volg (Lee Harris) ooit zei. Hij vertelde hoe hij in een kamer vol mensen met problemen zich op het begin vaak helemaal leegetrokken voelde. Hij wilde niet dat die mensen alleen waren met hun verdriet en leefde zich daarom sterk in. Zo sterk dat hij op hun niveau van zijn terecht kwam. Om dan weer met hen samen omhoog te klimmen. Dat kostte enorm veel energie. Hij vertelde dat hij moest leren veel meer voor hen te kunnen betekenen, door op zijn eigen niveau van zijn te blijven. Afgelopen week maakte mijn moeder en ik een wandeling. Mijn moeder vertelde terloops iets over een vriendin die het zwaar heeft. Ik deed de, in mijn ogen, wat oppervlakkige uitspraak: ‘Ach dat komt ook wel weer goed.’ En later dacht ik, nee, eigenlijk was die uitspraak op dat moment precies goed.
Als je zelf (of een directe geliefde) niet midden in de zwaarte van een situatie zit, kun je vanuit een groter perspectief kijken. Je kunt dan zien dat er hoop is, dat als een situatie niet goed afloopt er liefde genoeg is of dat pijnlijke situaties in ieder geval tijdelijk zijn. Natuurlijk kun je niet in elke situatie zo luchtig reageren als ik in dit geval deed, maar je kunt wel betrokken reageren zonder mee te gaan in de wanhoop. Je kunt de wanhoop erkennen en toch de ‘grotere’ waarheid ernaast zetten. Dat relativeert voor de ander ook. Als ik me steeds inleef tot in de diepte van andermans pijn, draag ik te veel. Ik kan immers niet altijd echt iets veranderen aan hun situatie. Draag ik echter voornamelijk ‘mijn eigen kruis’, dan is er naast de zwaarte genoeg ruimte om ook het licht zien. Dan heb ik voldoende over om ruimschoots aan de mensen om me heen te geven.