Empire of light
Ik ben al lang niet zo onder de indruk geweest van een film.
‘Empire of light’ speelt zich af in de jaren 70. Een tijd waarin, vergelijkbaar met nu, grote transformatie plaatsvond. Waar onderdrukking en bevrijding zo duidelijk naast elkaar stonden. Een film over verschil in gender en ras, maar ook over vooroordelen rondom psychische aandoeningen en leeftijd. Uiteindelijk gaat dit over verbinding, dwars door alles wat ons menselijk maakt. Het licht tussen mensen.
Voor het eerst zag ik zo helder en simpel, hoe trauma aan de basis staat van alles wat ons klein kan houden. Hoe onze eigen onzekerheid, voortkomende uit trauma, op grote schaal misbruikt kan worden. We denken minder te zijn, gek te zijn, er niet te mogen zijn. We sputteren niet meer tegen en zo wordt een liefdeloze waarheid gecreëerd en in stand gehouden. Een waarheid waarbij de een beter zou zijn dan de ander. Dit gebeurt wanneer trauma niet met liefde wordt opgevangen en begrepen, maar gebruikt wordt voor onderdrukking.
Het mooie voorbeeld hier van een vrouw die wordt bestempeld als schizofreen. Hoe naar mijn beleving, ook haar aandoening niet meer is dan een onderdrukte ziel. Iemand wiens waarheid en gevoel er niet mag zijn. Waarbij haar zogenaamde uitspattingen, slechts voortkomen uit een onderdrukte geest die zoekt naar een uitweg.
‘There’s a crack in everything, that’s how the light gets in.’