HSP: Hoog Sensitief Persoon
Er zijn steeds vaker thema’s in het collectief die me opvallen. Vraagstukken waar een groep mensen, of zelfs wereldwijd groepen mensen tegelijkertijd mee bezig zijn en ik dus ook. Dan is 𝘀𝘁𝗲𝘂𝗻 𝗼𝗳 𝗵𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻𝗻𝗶𝗻𝗴 daarin zo fijn. Gisteren liep ik tegen een thema aan dat ik gewoon even niet kon laten liggen. So there we go.
𝗛𝗼𝗼𝗴 𝗦𝗲𝗻𝘀𝗶𝘁𝗶𝗲𝗳 𝗣𝗲𝗿𝘀𝗼𝗼𝗻. Ja dat ben ik absoluut. Het mooie is, ik herken het ook steeds meer bij zoveel mensen om me heen. Ik herken helaas ook dat er nog 𝘀𝗰𝗵𝗮𝗮𝗺𝘁𝗲 rondom is en er oordelen vanuit onbegrip. Alsof HSP’rs gewoon maar van drama zouden houden, of één of ander jeugdtrauma te lang met zich meedragen (wie doet dit niet, werkelijk). Ik zie ook redelijk wat mensen die een soort toxische 𝗽𝗼𝘀𝗶𝘁𝗶𝘃𝗶𝘁𝗲𝗶𝘁 𝗲𝗶𝘀𝗲𝗻. ‘Je kijkt zo serieus.’ ‘Je moet altijd positief in het leven staan.’ ‘Hey lach eens.’ ‘Ik wil geen mensen om me heen met zwaardere gevoelens.’ ‘Nou is dat niet een beetje intens?’ Uiteraard nee prima, dat is je goed recht. Tot je daar dan zelf in terecht komt. Want 𝗸𝘄𝗲𝘁𝘀𝗯𝗮𝗮𝗿 𝘇𝗶𝗷𝗻, is dat niet gewoon 𝗱𝘂𝗿𝘃𝗲𝗻 𝗺𝗲𝗲𝗱𝗼𝗲𝗻 aan dat wat leven heet? En wie bepaalt er dan hoe lang je ergens pijn van mag hebben? Wie bepaalt wat de maatstaf is van wanneer iets echt pijn doet? Dat lijkt me gewoon voor iedereen anders.
Ik ben het er helemaal mee eens dat je er niet in moet blijven hangen. Sterker nog ik kom uit een jeugd waarin dat meer werd gedaan dan goed was. Voor mij en de mensen om mij heen. Ik ben jarenlang de voering uit mijn jas aan het vechten geweest om in de zon te staan. Want ik vind het heerlijk in het zonnetje. Als HSP’r voel ik niet alleen meer intens, ik ervaar ook zulke schoonheid! Och de diepte van de kleuren, de magie van muziek, de dankbaarheid van liefde. Echter in de zon kunnen staan, no matter the weather, is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Niet iedereen heeft gelijk de tools meegekregen als kind, niet iedereen heeft een leven dat over rozen is gegaan en! Veel HSP’rs zijn absoluut niet voorbereid op de wereld van kleins af aan. Een wereld die zo’n 20 jaar terug nog een stuk minder open stond voor het begrip alleen al.
Weet je, de mensen die een ‘eis van positiviteit’ hebben, zijn ook maar mensen. Vaak zijn ze bang voor hun eigen gevoeligheid en zien ze dat niet. Of zijn andere mensen in hun jeugd juist te negatief geweest en willen ze dat absoluut niet meer (ook moedig toch!). Ik ben niet tegen welk mens dan ook, alleen wel tegen het deel in hen dat uit onbegrip en oordeel eisen stelt aan mij en anderen. Lekker niet hooggevoelig zijn en prachtige stabiliteit brengen aan de wereld. Óf lekker wel hooggevoelig zijn en ons met zijn allen naar een hoger bewustzijn tillen. Laten zien waar liefde ontbreekt en daar meer van mag komen! Eigenlijk zijn we allemaal een mengelmoes daarvan, op maat gemaakt. En wat maakt het nou uit. Laat het lekker zo.
Mijn hooggevoeligheid is de laatste jaren niet afgezwakt. Nee, ik ben nog gevoeliger geworden. Ik ben me nog meer bewust van wat wel en niet bij mij past en waar ik behoefte aan heb. Hoe meer ik ‘finetune’ met mijn antennes (zo noemt mijn moeder dat), hoe gelukkiger ik ben. Ik pik sneller op wanneer ik beter weg kan gaan uit een situatie of wanneer iemand iets zegt met een ondertoon, waar ik liever niet aan mee doe. Met de flow mee leren gaan is voor ieder mens belangrijk en ook voor ieder mens mogelijk. Als je dat kunt als HSP’r, duren de dieptes niet lang, schrik je er niet zo van en kun je zelfs zien hoe machtig mooi verdriet soms kan zijn. Want dan is er ook groei.
Ik vind mijn hooggevoeligheid hartstikke tof! En ik hoop jij als HSP’r ook.