โ๐ ๐ฎ๐บ ๐๐ต๐ผ๐น๐ฒ ๐ฎ๐ป๐ฑ ๐ฐ๐ผ๐ป๐ป๐ฒ๐ฐ๐๐ฒ๐ฑโ (deel 1)
Lee Harris en de Zโs zeiden een tijd terug dat we als mensheid echt moeten gaan accepteren dat we zowel alleen zijn als samen. Het is niet het een of het ander. Daarbij is het wel handig om steeds weer te kunnen beginnen bij je eigen kracht. Zodat je niet tรฉ afhankelijk wordt van je omgeving. Op tijd kunt doen wat voor jou goed is, niet bang hoeft te zijn voor eenzaamheid en niets hoeft na te jagen. Andersom trouwens ook niet te veel vraagt van je omgeving. Niet dat je het niet verdiend, soms kan het gewoon even niet. Daarom wil ik in de komende blogs eens onderzoeken hoe ik vorm geef en nog kan geven aan ‘heel zijn’ in jezelf (in verbinding met de rest).
๐๐ฒ๐ฒ๐น ๐ญ: ๐ง๐ผ ๐น๐ผ๐๐ฒ ๐ผ๐ฟ ๐๐ผ ๐ฏ๐ฒ ๐น๐ผ๐๐ฒ๐ฑ
Afgelopen weken waren even zwaar. Voor heel veel mensen als ik om me heen kijk. De themaโs waar de nadruk op lag waren verlies (of het gevoel van verlies), machteloosheid en eenzaamheid. Het verliezen van dierbaren, relaties, een verhuizing, oude pijn die omhoog komt om losgelaten te mogen worden etc. Een transformatieproces waarin je op dat moment niet veel anders kunt doen dan erdoorheen gaan. Waarbij ieder op zijn eigen manier troost en verlichting zoekt. Door de jaren heen heb ik geleerd dat ik op moeilijkere momenten ofwel hulp kan vragen aan mijn netwerk of dat ik iets actiefs kan doen waar ik kracht uit haal. Echter door longcovid zijn er veel momenten geweest waarbij ik op beiden geen beroep kon doen. Daardoor kwam ik bij een diepere les. De les dat wat je nodig hebt naar je toe komt als je erom vraagt. Je onderneemt geen directe actie, maar opent je armen en geeft het tijd. Ondertussen hoef je โalleen maarโ te doen wat goed voor jou voelt in het nu. In de wet van aantrekkingskracht heet dat โAllowingโ. Eigenlijk word je dan geliefd door het universum. Je laat voor je zorgen en zoals E. Tolle het zegt โYou can rest in Godโ. Soms weet ik nog niet wanneer ik me moet overgeven daaraan en wanneer ik meer in de actiemodus moet staan. Of misschien weet ik het soms wel, maar durf ik niet. Hoor ik mijn intuรฏtie niet omdat angst hem even overschreeuwt. Ik ben bang voor eenzaamheid, ik ben bang voor machteloosheid. Zo blijf ik in de actiemodus, in de hoop me sneller beter te voelen. Ik doe te veel et voilร ! Dan hebben we de poppen echt aan het dansenโฆ Dus okรฉ, ik geef het tijd, ik kom tot rust en in de stilte voel ik dat ik erop kan vertrouwen.
Wanneer ik me er eenmaal aan overgegeven heb is het ook zaak niet te lang volledig machteloos te blijven.. Balans, balans, balans. Ergens, hoe klein ook, kan ik een begin maken. Een begin waarin ik contact maak met mijn hart en mijn kracht. Mijn directe omgeving en ik konden afgelopen twee weken moeilijk verbinding maken. Allemaal overprikkeld en moe. Toch had ik daar absoluut behoefte aan. Er schoot me te binnen wat ik als kind tegen mijn vader zei: โAls niemand meer weet hoe ze lief moeten zijn voor de ander, dan kan ik lief zijn voor hen. Daarmee is het er toch altijd.โ Ik besloot dus naar iedereen te kijken met compassie, ook naar mezelf. Daardoor voelde ik in ieder geval al minder afstand. Daarna besloot ik heel bewust de tijd te nemen die dag om contact te maken met een van mijn collegaโs. Eerst opende ik naar haar, omdat ik dat nog weinig gedaan had. Vervolgens vroeg ik haar of ze mij iets wilde vertellen over wat er bij haar speelde. Omdat ze ook had aangegeven dat ze moe was. We raakten in gesprek. Ik luisterde aandachtig en met waardering. Ik kon haar dingen vertellen waardoor ze zich gerustgesteld voelde en geholpen. Het is zo ontzettend mooi om te merken hoe snel ik zelf daarna opknapte. Ik was nog moe, er was nog verdriet, maar ik was er ook. Ik had contact gemaakt met mijn kern en de liefde die ik uitstraalde kwam bij mij terug.
De eerste les van โI am whole and connectedโ:
Ik vraag wat ik nodig heb en laat het toe. Allow love to come to you. Ik maak contact met de liefde en compassie in mezelf en geef daar uiting aan. Niet meer of eerder dan goed voelt voor mij op dat moment. Be and act love.
