Verlatingsangst, loslaten en beter leren vasthouden
Verliefd zijn terwijl je fysiek herstellende bent is iets heel aparts. Het geeft veel energie, maar vraagt het ook. Net voor ik deze prachtige ziel leerde kennen was ik op mijn gemakje omhoog aan het klimmen, na de laatste gedeeltelijke terugval van longcovid. Met de steun van lieve mensen om mij heen voelde ik een vangnet en daarmee het lef om de volgende stap te zetten. Ik wilde namelijk weer daten. En daten kan nou eenmaal wat teleurstelling met zich meebrengen. Om daar luchtig in te kunnen staan moet je genoeg draagvlak hebben in je eigen leven. Ik hoefde niet gelijk de ware te vinden, maar zag het als iets avontuurlijks dat ook mijn vrouwelijkheid een beetje wakker kon schudden. Natuurlijk op het moment dat je daarmee dan alle weerstand loslaat, kom je iemand tegen die daadwerkelijk van betekenis lijkt te zijn.
Ik streef uiteindelijk altijd naar een hoger niveau in het totaal van mijn leven. Ik wil niet alleen maar leven voor de vreugde van het moment, ik wil niet alleen maar leven voor de belofte van de toekomst. Ik wil in en via dit moment de levenskracht in mezelf wakker maken en versterken. Want ik wil nog zoveel doen. Reizen, liefhebben, mensen ondersteunen vanuit mijn passie voor coaching.
Op dit moment echter wil ik niets liever dan volledig vieren hoe heerlijk het is verliefd te zijn. Samen uitstapjes maken, fijne dingen voor elkaar doen, verrassen, stoeien en eindeloze momenten samen doorbrengen. Mijn kinderhart en creatieve geest racen door mijn lijf. Voor een groot deel geef ik mezelf ook die ruimte. Genieten van het moment. En toch zal ik ook rustig aan moeten doen vanwege logncovid. Als ik dat niet doe, loop ik achter de feiten aan. Dan is mijn lichaam en daarmee mijn hart te moe om te genieten van het moment. Mijn angst hem niet te kunnen laten zien wie ik ben naast deze fase van herstel, wandelt daarin af en toe met me mee. Om losgelaten te worden. Want zo beweegt het leven voor mij. Het brengt je in situaties waarin je geconfronteerd wordt met je diepste angsten, om ze vervolgens weer een stuk los te mogen laten. Mijn nieuwe lover vroeg me laatst wat mijn grootste angst was. Hij vroeg naar claustrofobie, hoogtevrees, of ik bang was voor het leven zelf of voor de dood. ‘Niet echt’, was mijn antwoord. Ik moest even nadenken en voelde de grootste angst aanwezig in mijn lijf. De angst om achtergelaten te worden. ‘Achtergelaten worden door wat dan?’, vroeg hij. ‘Door de wereld en door mensen. Mensen waar ik van houd die zouden vergeten wie ik ben. Of dat de wereld verder zou gaan, zonder dat ik er volledig van heb kunnen genieten.’ Voor zover het kan op het begin van verliefdheid, voel ik me vrij veilig bij hem. Zoals met bijna alles gaat het een stuk over samenwerking, maar voor mijzelf vooral over het innerlijke werk dat ik te verzetten heb.
Dus wat doe ik nu? Hoe zorg ik ervoor dat we veilig naar elkaar toegroeien?
Alleen dat wat op een natuurlijke wijze beweegt heeft levenskracht. Zoals eb en vloed. We komen steeds dichterbij elkaar, om vervolgens weer terug in onszelf te komen. Ik ren niet weg, ik ga er ook niet bovenop zitten. Ik blijf in het midden. Daar vind ik mezelf, daar vind ik hem, daar vind ik ons. Dat doe ik door mijn eigenwaarde te kennen en mezelf hier dagelijks aan te herinneren.
Affirmaties:
Ik ben genoeg.
Ik laat zijn wat moet zijn.
Ik waardeer wat er in het nu is.
Ik accepteer dat we niet weten hoe het zal gaan.
Ik neem het besluit steeds weer te doen wat goed is voor mij in mijn herstel. In plaats van te doen wat ik denk dat er van mij verwacht wordt. Ook als mijn omgeving het niet direct begrijpt.
Ik mag daarin zoeken en spelen.
Hij doet zijn ding en ik het mijne. Ondertussen ontmoeten we elkaar.
Ik laat los wat ik het liefst constant tegen mijn hart aangedrukt houd.
Ik vervang mijn neiging tot controle, door het open laten stromen van liefdevolle kracht.
Ik lach even hardop nu, want zo geordend is het natuurlijk niet. Processen lopen soms ontzettend door elkaar heen en wat ben ik dan lekker aan het klungelen in die zoektocht. Dat hoort geloof ik bij verliefd zijn, bij fysiek herstel, bij het leven zelf. Jezelf verliezen en dan weer balans opzoeken. Jippie.