Zichtbaar littekenweefsel

Zichtbaar littekenweefsel

𝗩𝗲𝗿𝗯𝗶𝗻𝗱𝗶𝗻𝗴 𝗺𝗮𝗸𝗲𝗻 met mensen of de natuur, met een groter geheel, dat is net zo belangrijk als voeding. Na 3 jaar eindelijk duidelijk merkbaar herstel van longcovid, kan ik dat met zekerheid zeggen. 𝗢𝗽𝗲𝗻𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗲𝗻 𝗸𝘄𝗲𝘁𝘀𝗯𝗮𝗮𝗿𝗵𝗲𝗶𝗱 zijn daar wel voor nodig.

Kan dat op online? Kan dat überhaupt? Er wordt de laatste jaren steeds meer aandacht gegeven aan kwetsbaarheid binnen het welzijnswerk. Denk maar aan de prachtige bestseller van onderzoeker B. Brown – De moed van de Imperfectie. Net zo wordt er vaak gezegd ‘Wees gewoon helemaal jezelf. Je leeft niet voor de goedkeuring van een ander.’ Waar. Ja. Waar… én er mag wat context bij. Want we moeten 𝗼𝗻𝘀𝘇𝗲𝗹𝗳 𝗼𝗼𝗸 𝗯𝗲𝘀𝗰𝗵𝗲𝗿𝗺𝗲𝗻. Zomaar overal all out gaan, dat vreet energie. Toch hoorde ik deze week iets in mij zeggen, dat het tijd was om nog meer de ongepolijste versie van mezelf te zijn. Dit is wat er gebeurde:

Omdat ik erg ziek ben geweest én ik daarin veel persoonlijke groei heb ondergaan, is mijn vriendenkring wat verkleind. Ik kreeg van een vriendin de tip dat Bumble ook een modus had waarin je opzoek kon gaan naar een nieuwe ‘BFF’ ipv altijd maar dat gedate. Gek genoeg kwam ik daar een stuk minder mensen tegen dan in de datingmodus. Is een vriendin via een app vinden beschamender dan je levens- of bedpartner swipen? Is het minder belangrijk? Anyhow. Ik had een match! Een waarvan ik heel blij werd toen ik haar profiel zag. Ik dacht letterlijk ‘hehe mijn soort is hier ook’ en typte dat aan haar. Zij had hetzelfde en we spraken af.

We hadden dezelfde soort blouse aan, bestelde steeds dezelfde drankjes, moesten ontzettend lachen en vulden elkaar moeiteloos aan. Magie! Daar was het. Zij vroeg mij naar een reisverhaal en ik stak van wal. Halverwege merkte ik dat ik twijfelde over hoe open ik ging zijn betreffende de meer kwetsbare stukken. Iets met een vakantieliefde. Ik besloot het te vertellen. Jezelf laten zien geeft ook een stuk vertrouwen aan de ander en kan een diepere laag herkenning geven. Dan wordt het echt interessant. Vervolgens was het aan haar. Het was haar bedoeling geweest iets avontuurlijks te vertellen, maar ze merkte halverwege dat het eigenlijk best een zwaar verhaal was. Ik zei dat ik veel herkende. Om haar minder ongemakkelijk te maken vertelde ik ook weer iets kwetsbaars. Tot zover prima. Ik had mezelf voorgenomen dat ik ‘mezelf’ ging zijn. Dat betekende dat ik zou voelen wat ik wilde vertellen op dat moment. And then life happened!! Om mijn verhaal een mooi geheel te maken, verbond ik het ene stuk kwetsbaarheid aan het andere. Al vertellende voelde ik hoe prachtig het was. Dat ik zoveel had meegemaakt en hoe ontzettend gegrond en liefdevol ik eruit was gekomen. Toch sijpelde de energie weg. Achteraf dacht ik ‘Kut, oude fout, te snel te veel verteld. Te kwetsbaar.’

Eenmaal thuis bekeek ik zenuwachtig een paar keer mijn telefoon. Ik bedacht me dat ik wellicht uit mijn lijden verlost werd als zij nog wat zou sturen. Mijn inmiddels wat gelukkigere zelf had een andere inbreng: Um, ga je dat haar laten bepalen? Wat vond jij ervan dan? Wat maakt dat dit voor jou een goede ervaring was?

𝐸𝑣𝑒𝑛 𝑚𝑒𝑑𝑖𝑡𝑒𝑟𝑒𝑛.
𝑂𝑏𝑠𝑒𝑟𝑣𝑒𝑟𝑒𝑛 𝑧𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟 𝑡𝑒 𝑜𝑜𝑟𝑑𝑒𝑙𝑒𝑛.
𝑍𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟 𝑡𝑒 𝑎𝑛𝑎𝑙𝑦𝑠𝑒𝑟𝑒𝑛 𝑣𝑎𝑛𝑢𝑖𝑡 𝑚𝑖𝑗𝑛 ℎ𝑜𝑜𝑓𝑑.
𝐻𝑒𝑡 𝑔𝑒𝑠𝑝𝑟𝑒𝑘 𝑤𝑎𝑠 𝑒𝑒𝑛 𝑤𝑖𝑠𝑠𝑒𝑙𝑤𝑒𝑟𝑘𝑖𝑛𝑔 𝑡𝑢𝑠𝑠𝑒𝑛 𝑡𝑤𝑒𝑒 𝑚𝑒𝑛𝑠𝑒𝑛.
𝑀𝑖𝑠𝑠𝑐ℎ𝑖𝑒𝑛 𝑚𝑜𝑐ℎ𝑡 𝑎𝑙𝑙𝑒𝑠 𝑒𝑟 𝑤𝑒𝑙 𝑔𝑒𝑤𝑜𝑜𝑛 𝑧𝑖𝑗𝑛 𝑧𝑜𝑎𝑙𝑠 ℎ𝑒𝑡 𝑤𝑎𝑠?
𝐸𝑟 𝑤𝑎𝑠 𝑔𝑒𝑒𝑛 𝑑𝑒𝑓𝑖𝑛𝑖𝑡𝑖𝑒𝑣𝑒 𝑟𝑒𝑔𝑒𝑙 𝑜𝑣𝑒𝑟 ℎ𝑜𝑒𝑣𝑒𝑒𝑙 𝑗𝑒 𝑤𝑎𝑛𝑛𝑒𝑒𝑟 𝑣𝑒𝑟𝑡𝑒𝑙𝑑.
𝐸𝑙𝑘𝑒 𝑠𝑖𝑡𝑢𝑎𝑡𝑖𝑒 𝑖𝑠 𝑒𝑒𝑛 𝑐𝑜𝑚𝑝𝑙𝑒𝑥 𝑔𝑒ℎ𝑒𝑒𝑙 𝑎𝑎𝑛 𝑠𝑎𝑚𝑒𝑛𝑤𝑒𝑟𝑘𝑒𝑛𝑑𝑒 𝑓𝑎𝑐𝑡𝑜𝑟𝑒𝑛.

‘𝑌𝑜𝑢 𝑎𝑟𝑒 𝑛𝑒𝑣𝑒𝑟 𝑑𝑜𝑛𝑒, 𝑎𝑛𝑑 𝑠𝑜 𝑦𝑜𝑢 𝑎𝑟𝑒 𝑛𝑒𝑣𝑒𝑟 𝑤𝑟𝑜𝑛𝑔’ – 𝐴. 𝐻𝑖𝑐𝑘𝑠
𝐻𝑒𝑡 𝑖𝑠 𝑎𝑙𝑙𝑒𝑚𝑎𝑎𝑙 𝑜𝑚 𝑏𝑒𝑡𝑒𝑟 𝑡𝑒 𝑙𝑒𝑟𝑒𝑛 𝑎𝑎𝑛𝑣𝑜𝑒𝑙𝑒𝑛 𝑤𝑎𝑡 𝑣𝑜𝑜𝑟 𝑗𝑜𝑢 𝑘𝑙𝑜𝑝𝑡.
𝐸𝑛 ℎ𝑒𝑡 𝑧𝑤𝑎𝑟𝑒 𝑔𝑒𝑣𝑜𝑒𝑙 𝑑𝑎𝑛?
𝐽𝑎 𝑜𝑘𝑒́, 𝑖𝑘 𝑑𝑒𝑛𝑘 𝑑𝑎𝑡 𝑑𝑒 𝑧𝑤𝑎𝑎𝑟𝑑𝑒𝑟𝑒 𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟𝑤𝑒𝑟𝑝𝑒𝑛 𝑔𝑒𝑤𝑜𝑜𝑛 𝑤𝑎𝑡 𝑡𝑒
𝑣𝑒𝑒𝑙 ‘𝑎𝑖𝑟𝑡𝑖𝑚𝑒’ ℎ𝑒𝑏𝑏𝑒𝑛 𝑔𝑒𝑘𝑟𝑒𝑔𝑒𝑛.
𝑀𝑒𝑒𝑟 𝑜𝑜𝑘 𝑛𝑖𝑒𝑡.
𝐸𝑛 𝑡𝑜𝑒𝑛 𝑠𝑡𝑢𝑢𝑟𝑑𝑒 𝑧𝑒 𝑒𝑒𝑛 𝑙𝑒𝑢𝑘 𝑏𝑒𝑟𝑖𝑐ℎ𝑡𝑗𝑒

>>>>De ongepolijste versie<<<<
‘𝗜 𝗮𝗺 𝘁𝗵𝗲 𝗯𝗲𝗮𝘂𝘁𝘆 𝗜 𝗮𝗺 𝗯𝗲𝗰𝗼𝗺𝗶𝗻𝗴’